mm 3 14.2

Hesta

Hesta kon fanatiek jagen. Incidenteel moest ze er gewoon even een nuttigen. Maar dan wel een echte. Waarop dit ruige oord selecteerde. Eenmaal in zo’n stemming en ze op haar af kwamen. Met haar was het dan ook lucratief ze vangen.

Estrice had er vraagtekens bij. Deze jacht berustte immrrs nog steeds op een antiek driftleven eens nodig voor hun voortplanting. Met de selectie niet meer zo nodig. Was het consumeren van mannen geworden.

Eens met de mandominant wan vrouwen. . Werd het mede een verdienmodel. Logisch dus dat dit overbodig geworden instinct naar afsterven neigde. Volgens Estrice op die filters al te waar te nemen. Zou heel veel leuks met mannen verdwijnen. Waren ze niet meer zo nodig. Voor vrouwen als zij geen prettig vooruitzicht.

Ongetwijfeld had Hesta deze aanleg van haar moeder. Ook die had ze geregeld nodig gehad. Was ook een onweerstaanbaar prooidier geweest. Had haar moeder geregeld last gehad van mannen die vanuit prehistorische ideeën droomden over een heel leven met alleen haar.

Vooral jongeren, voor het eerst verliefd een vrij algemeen fenomeen, Dat met hun overdaad meestal snel verdampte. Verliefdheid inmiddels onderkend als iets chemisch en daarmee tijdelijk. Jonge meiden daarmee geïnjecteerd die het dan even god moeilijk konden hebben.

Als kind groeide ze op in een noordelijke wijk langs het het Spaarndammer Spuigat. Al struinend langs de stranden had ze daar leren genieten van de heerlijke verlatenheid van deze fijn bewoonbare uithoek. ’s Zomers dwaalde ze graag over de platen van het verdronken land van Amsterdam als eb dat vrij gaf. Met overal nog resten van die stad. Raden waarvoor ze eens hadden gediend. Wat resulteerde in jaloezie op de zomerwolken die als grote knuffeldieren traag op de wind dreven naar die mystieke verten in het oosten. Waar ze op school van alles verteld had gekregen. Lessen die het begin waren van een almaar groeiend verlangen daar zelf eens rond te trekken. Haar geboorteplaats had haar al vertrouwd en gemaakt met ruige natuur. In de winter de stommen die met geweld het ijs meters hhog opkruidden. Leerde ze zich daaroverheen een veilige weg te vinden. dat in het voorjaar hoog op de duinen moest blijven. Ver weg van kolkend water dazich dan door het spui een weg vocht naar zee. Om die verder op te vullen met zandbanken. Waarop het allen zomers veilig zwerven was. Gezien de tussen de banken in geulen water om bij wassend water alles daarop in te sluiten en weg te spoelen. Dat het dan op drijfzand moeilijk vluchten was. Met veel geluk ook daarmee vertrouwd geraakt. Zo de natuur leren beheersen. Tijdens hun vakantie van pas geweest.

Ook haar moeder hield van zelfstandigheid en alleen zijn. Had daarom ook gekozen voor deze toch wel barre uithoek aan het Haf. Het gebruikelijke samenleven in nesten met andere vrouwen was haar te intiem. En al jong financieel onafhankelijk kon ze zich dat permitteren.

Haar wijk was het eindpunt van een antieke de tram op rails van en naar het Haagse, het enig nog stedelijke op dit rif. Levensvatbaar gebleven door de aansluiting op de baan door een nog antieke tunnel onder de Vlaamse duinen. Vier keer per dag reed deze tram heen en weer over enkel spoor door de duinen en langs de woonoorden. Soms met een zwerver voor haar moeder. Hesta moest ze dan geregeld uitlaten. In het boeiend ruige waar ze ook vaak mede voor kwamen. Zij meestal voorop en zij volgend. Tot ze begrepen wie hier thuis was en ze om te overleven de leiding graag aan haar over lieten. Had ze mannen leren temmen.

Op deze tochten ze uithorend over de wereld waaruit ze vandaan kwamen. Soms met verhalen over dat verre oosten. En met wat daar te zien en te beleven was. Over uitgestrektheden en met achter elke heuvel weer nieuwe bergezichten. Over steppen met wilde dieren en meren vol vis. En met overal sporen van dat antieke.

Ook over het vooral stedelijk zuiden, Met fraai saaie parklandschappen. Die ze al kende van reizen met haar moeder naar families en vrienden daar. Het daar haar te druk en speels van mensen.  

Eén van haar moeders vaste bezoekers was er elk jaar voor een paar weken. Hij opteerde voor Hesta’s vaderschap. Haar moeder waardeerde zijn komst nauwelijks maar kon die kennelijk niet weigeren. Hij was lid van de Heil B B, een bond voor het behoud van blank en blond. Eens bedacht a als het superieure ras, Vrij van gekleurde gevoelens en in staat tot helder denken. Haar moeder eens ontdekt als eveneens BB. En haar verleid hem te selecteren voor haar dochter. In Afrika, nu de smeltkroes van inteelt, het eens bedacht als ras. Met de voorwaarde voor zijn levering dat hij mede zijn dochter mocht opvoeden. Om met haar verder te mendelen.

Hesta die hem daardoor leerde kennen en ondergaan. Een uitverkoren vrouwelijk BB. Dus bestemd om BB hinderen e krijgen. Naar zijn selectie. En zo veel mogelijk Dat moest haar levenslot worden. Zestien geworden kon ze al kinderen krijgen en haar bestemming dus waar maken. ‘Stel je voor Hesta en rond de dertigen tien twaalf van die blonde koppen rond je’. ‘Die man die moet….’

Hij hield ook van wandelen langs het strand. Hij als vader voorop. Daar lokte ze hem de banken op met in de verte de vriendelijk ruisende zee tegemoet. Met nog geen uur een springvloed. Met dan die zandbanken drijfzand. Haar plan lukte net niet. Hij drijfnat en doodop na ontsnapping de diepe teleurstelling in haar ogen peilde. Zij toch haar doel had bereikt. Dat deze loot aan zijn stam was hem niet waard was. ´Ben me schoen kwijt´. Waarna ze hem zijn sjaal om zijn voet wikkelde. Zodat hij heelhuids over het schelpenpad thuis kon komen. ‘Ook nog zijn sjaal kapot’. Waarna hij meteen ging pakken. Niet nog wilde mee-eten, de laatste tram pakte. Vertrok om nooit meer terug te komen. Waarmee mannen vals partner voor goed voor haar hadden afgedaan.

Maar wel een voor ze lustobject toen ze vrouw werd. Ontdekte waarom haar moeder ze zo nodig moest. Die drift kennelijk van haar geërfd. Tevens ontdekkend verleidelijk lokkend te zijn.

De eerste die voor haar bezweek was een reguliere gast, door haar moeder het stuk genoemd, een jongere oudere. Met een nog al filosofische inslag. Op den duur daarmee vervelend. Maar met ook iets van intellectuele charme. Je kon met hem praten en lachen. Tevens goed in waarvoor hij genood werd. En Hesta aan het ontluiken. En die injectie kreeg. Haar moeder deze inslag ziende en daarmee het einde van haar zorgelijke jeugd. Dit in goede banen zien te leiden. Ook dit fenomeen te leren beheersen besliste ze. Of hij een week kon blijven als oppas voor haar dochter, Want ze moest plotseling even weg. Bij haar terugkomst zag ze dat hij Hesta tot in alle details het beoogde had bijgebracht. Maar tevens dat beiden een ernstige psychose hadden opgelopen. Van de versmelting van nog pure gevoelens. Zijn daarbij filosoferen over antieke relaties en samen een gezin met kinderen. Tot de dood ze zou scheiden. Waarmee hij ook haar dochter had weten te berdoven. Voor het eerst verliefd. Met dus die dik roze mist op haar filter. Die ze kende van haar jeugd. En dat die verdampte. Wat haar dochter nu had te beleven.

In zijn gezinsideaal was er dan sprake van een huismens, liet ze hem zelf concluderen. Met de vrouwen kostwinner dat dus zijn positie. Die van huisheer. Van daaruit hij zijn levensplan kon waarmaken. Een doordenker vond hij. Optimale kansen om zijn idealen waar te maken.

Twee weken ging hij er fors tegen aan. anuit de overtuiging dat hier alles aan een schoonmaak en radicaal heel anders toe was. Maar dat niet in balans met de daarvoor benodigde expertise.

Daardoor met nog al wat gestuntel, schade en ergerni, ongezouten commentaar, van Hesta. Die al snel door kreeg hoe hij ook haar levensplan wilde bepalen. Als goeroe van het gezin zou hij de lijnen uitzetten waarlangs zij gelukkig moesten worden. Hesta’s filter klaarde daardoor snel op. En er waren tactieken voor dergelijke situaties. Die ze haar tevens leerde gebruiken. Ze werden uiterst antiek vrouwelijk, veeleisend verlangend. De resultaten bleven niet uit. Langzaam maar zeker en steeds sneller drong tot hun huisheer door dat hij vooral benut werd, De twee vrouwen hem volledig begonnen uit te buiten, met geraffineerde processen van verleiding en gedram over wat zij wilden. Zo hem de zelfbeleving bijbrachten te handelen tegen zijn principes. Hij koosvoor de vlucht. Een relatie had gebeld en gevraagd om zijn raad. Zijn afgang was totaal want ze zagen hem nooit meer.

En Hesta was van haar psychose genezen. Kreeg een begin van zicht op dit facet van haar leven. Geregeld zou haar filter voor even roze verschieten. Leerde ze ze consumeren en afhandelen. Volop genieten van even deze roes. Na deze eerste ervaring was het dan ook altijd voor even, een incident, hoe verleidelijk ze ook leken. Had ze ervaren hoe rap het ook bij mannen over was. ‘Vuur dat water zoekt en daarin dooft,’ had haar moeder troostend uitgelegd.

Zs kwam zo stevig op de raols van haar vooral hier en nu willen zijn en met nauwelijks wisselstoringen. Bij de selectie collega van Esrice. Met ook gerelend roze in haar filter, Waarvan ze technisch heel veel wist. Maar in de oraktijk niets. Daardoor al snel haar steunpilaar om door zo’n psychose heen te komn. Ze haar weer op de raails wist te zetten. Door haar moeder vertrouwd met het Consult. De zorg om iecereen zowel lichamelijk als geestelijk gezond te hoiuden. Al ingeleid door de selectie een te lijden leven. Consult vanaf de geboorte tot volwassen verplicht. Eeen medische controle en een gesprek, een verhoor. En daarmee beoordeling van zowel de lichamelijke als de geestelijke voeding. Met verplichte rapportages naar Handhaving bij vermoedens van iets mis. Eenmaal volwassen had iedereen iedere vier jaar recht op een Consult. De meeste die daardoor gezond en bij de tijd de honderd haalden.

Ze wwerden zo vrienden werden. Maakte kennis met het roedel van Estrice. De creatieve sfeer en het er ook voor elkaar zijn. Ze het aanbod om daar te komen aan nam. Met het zelfstandig wonen van haar moeder niet altijd gelukkig.

Ze samen met Wstrice die vankantie haddden gepland. Naar waar ze altijd al zo graag naar toe wilde. Die meer dan geslaagd was.Die dat contact met Burton had opgeleverd. Waar Estrice weer van in de war was. Waar ze dus weer over moest waken. Burton, een kameraad van die Kervin. Waarmee zij het weer zo goed had kunnen vinden.

Met die achterdocht van Estrice . Misschien wel terecht toen bleek dat haar vriendin Vera Kervin ook kende. Waar mee ze plannen had. Dat wil zeggen haar dienst en zij zelf. De horst waar beide woonden die verdacht was. De beziiter daarvan, Die ze in een zelf gegraven val wilde lokken. Waar ze een plan hadden bedacht. Waarmee dat bezoek van Burton aan hun roedel spannend werd.